آه! دوباره یومالله افتاده
آدینه! روز متعلق به حضرت صاحبالزمان! قریب ۴۰ سال است که به «آزادی»
رسیدهایم اما به آزادی از این روزگار غریب غیبت، نه! فردا فریاد ما، جز
خواندن شما نیست یابنالحسن! فردا ما خود سخنها داریم! و این شعارهای ما
ملت است که سخن و سخنران اصلی مراسم را معین میکند! آقاجان! ما چون معمای
حل گشته، حمل بر آسان بودنش نمیکنیم! و بر این باوریم سرنگونی رژیم شاه،
کاری نشدنی بود اگر دست امام ما را نمیگرفتی! مستظهر به لطف و عنایت شما
بود که ترس در قاموس خمینی، محلی از اعراب نداشت! ما را ببخش، اگر گاهی
فراموش میکنیم شما را! هر روز هم به یادتان باشیم، باز نتوانستهایم قدر
شما را بشناسیم! گمانم ما واقف نیستیم «غیبت» یعنی چه و الا تا به حال آمده
بودی! قریب ۴۰ سال است چو فردایی، جشن پیروزی میگیریم، به آن نشانه که
برای واقعه عظمای ظهور در صحنه حاضریم! فردا تا ساعاتی دیگر خواهد آمد! و
یقین داریم آن فردای موعود نیز! این درست که غیبت، دست نالایق ما را از
دامان شما کوتاه کرده اما امام مگر میتواند به فکر امت خود نباشد؟! و
برایشان دعا نکند؟! دعای تو اگر نبود، کدام «ط
برچسب:
نویسنده: حمید نیکفر
تاريخ: سه
شنبه
26 بهمن
1395 ساعت: 9:23